Δέσποινα Σαλτουρίδου

• Ι. ΠΟΥΛΙΟΣ
• Π. ΚΛΟΥΤΣΙΝΙΩΤΗΣ
• Μ. ΤΟΝΑΟΓΛΟΥ

Η παρούσα διδακτορική διατριβή εξετάζει τον τουρισμό ευεξίας υπό το πρίσμα της βιώσιμης ανάπτυξης, με έμφαση στη συμπερίληψη και στη Διοίκηση Ποιότητας. Στόχος της είναι να διερευνήσει με ποιον τρόπο η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, ο σχεδιασμός της εμπειρίας ευεξίας και οι εφαρμοζόμενες πρακτικές εξυπηρέτησης στις ξενοδοχειακές μονάδες επηρεάζουν τη δυνατότητα ισότιμης συμμετοχής όλων των επισκεπτών σε υπηρεσίες και δραστηριότητες ευεξίας.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην προσβασιμότητα και ειδικότερα στις μη ορατές αναπηρίες, δηλαδή σε καταστάσεις που δεν είναι άμεσα εμφανείς, αλλά επηρεάζουν ουσιαστικά την εμπειρία του ατόμου και τη δυνατότητά του να συμμετέχει με ασφάλεια, αυτονομία και άνεση στο ξενοδοχειακό περιβάλλον. Στην κατηγορία αυτή εντάσσονται, μεταξύ άλλων, χρόνιες παθήσεις, γνωστικές και νευροαναπτυξιακές δυσκολίες, ψυχικές διαταραχές και άλλες μορφές λειτουργικών περιορισμών, οι οποίες συχνά δεν αναγνωρίζονται έγκαιρα ή δεν λαμβάνονται επαρκώς υπόψη κατά τον σχεδιασμό και την παροχή των υπηρεσιών.
Η έρευνα αναδεικνύει ότι οι μη ορατές αναπηρίες αποτελούν μία από τις λιγότερο διερευνημένες διαστάσεις της προσβασιμότητας στον τουρισμό ευεξίας, παρότι επηρεάζουν καθοριστικά την ποιότητα εξυπηρέτησης, την αίσθηση αποδοχής, την αίσθηση ασφάλειας και τη συνολική εμπειρία του επισκέπτη. Παράλληλα, εξετάζεται ο ρόλος της πληροφόρησης, της εκπαίδευσης του προσωπικού και της εφαρμογής αρχών Διοίκησης Ποιότητας στη διαμόρφωση πιο συμπεριληπτικών και βιώσιμων πρακτικών στις ξενοδοχειακές μονάδες ευεξίας. Μέσα από αυτή την προσέγγιση, η διατριβή επιδιώκει να συμβάλει τόσο στη θεωρητική εμβάθυνση όσο και στη διατύπωση εφαρμόσιμων προτάσεων για τον σχεδιασμό και την παροχή υπηρεσιών ευεξίας που ανταποκρίνονται σε ένα ευρύτερο και περισσότερο διαφοροποιημένο φάσμα αναγκών.