Αθανάσιος Παπαβλασόπουλος

• Ι. ΠΟΥΛΙΟΣ
• Ν. ΜΥΛΩΝΑΣ
• Ε. ΜΠΙΤΣΑΝΗ

Η διδακτορική διατριβή διερευνά τον ρόλο της κοινωνικής καινοτομίας στο οικοσύστημα του τουρισμού, με έμφαση στη συμβολή των κοινωνικών επιχειρήσεων στην ενίσχυση της βιώσιμης τουριστικής ανάπτυξης.
Αφετηρία της έρευνας αποτελεί η διαπίστωση ότι το κυρίαρχο υπόδειγμα μαζικού τουρισμού, παρά τη σημαντική οικονομική του συμβολή, συνδέεται συχνά με περιβαλλοντικές πιέσεις, κοινωνικές ανισότητες, θεσμικές δυσλειτουργίες και άνιση κατανομή των ωφελειών στις τοπικές κοινωνίες. Υπό το πρίσμα αυτό, η βιωσιμότητα προσεγγίζεται όχι ως τεχνικό ή διαχειριστικό ζητούμενο, αλλά ως δυναμική διαδικασία κοινωνικού και θεσμικού μετασχηματισμού.
Η διατριβή αναλύει θεωρητικά τη σχέση μεταξύ κοινωνικής καινοτομίας, κοινωνικής οικονομίας και τουρισμού, αναδεικνύοντας τις κοινωνικές επιχειρήσεις ως ενδιάμεσους θεσμούς που γεφυρώνουν κράτος, αγορά και κοινωνία των πολιτών. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις μορφές συμμετοχικής διακυβέρνησης, τοπικής ενσωμάτωσης και παραγωγής κοινωνικής αξίας που μπορούν να ενισχύσουν πιο δίκαια, ανθεκτικά και συμπεριληπτικά τουριστικά πρότυπα. Μεθοδολογικά, η έρευνα ακολουθεί πολυεπίπεδη προσέγγιση macro–meso–micro και βασίζεται σε ποιοτική ανάλυση, αξιοποιώντας ημι-δομημένες συνεντεύξεις, ανάλυση περιεχομένου και συγκριτική μελέτη ευρωπαϊκών παραδειγμάτων. Παράλληλα, εμβαθύνει στην ελληνική περίπτωση του ΚοιΣΠΕ Κέρκυρας ως χαρακτηριστικού παραδείγματος κοινωνικά καινοτόμου πρακτικής.
Η διατριβή καταλήγει ότι οι κοινωνικές επιχειρήσεις μπορούν να λειτουργήσουν ως κρίσιμοι φορείς μετάβασης προς ένα νέο τουριστικό παράδειγμα, περισσότερο δημοκρατικό, τοπικά βιώσιμο.